Za kwotę 1,2 mln zł Urząd Miejski w Lęborku nabył Basztę Bluszczową z XIV wieku wraz z gruntem. Obiekt był częścią miejskich murów obronnych i powstał około 1363 roku. Budynek znajduje się u zbiegu ul. Basztowej i Derdowskiego, niedaleko Sanktuarium św. Jakuba Ap. Tym samym po wielu latach ten cenny zabytek ponownie stał się własnością samorządu. W poniedziałek, 5 października akt notarialny o zakupie średniowiecznej baszty podpisał z właścicielem obiektu burmistrz Lęborka Jarosław Litwin.
Jak przekazał Urząd Miejski w Lęborku, w marcu 1992 roku Baszta Bluszczowa została sprzedana osobie prywatnej. Nowy właściciel przeprowadził gruntowny remont obiektu. W baszcie wykonano m.in. stropy i schody, zamontowano ogrzewanie oraz przystosowano ją do funkcji mieszkalnej. Zachowała się w dobrym stanie technicznym i jest wyposażona w niezbędne instalacje umożliwiające jej użytkowanie. Właściciel uzyskał również zgodę Konserwatora Zabytków na jej użytkowanie. Do tej pory obiekt pozostawał jednak zamknięty dla zwiedzających.
Pierwszy krok w kierunku odkupienia Baszty Bluszczowej z rąk prywatnych podjęli radni Rady Miejskiej podczas majowej sesji. Przyjęli wówczas uchwałę intencyjną upoważniającą burmistrza do przeprowadzenia analiz i wyceny oraz podjęcia rozmów w sprawie nabycia zabytkowego obiektu.
– Ponowne przejęcie Baszty Bluszczowej przez Lębork oznacza, że wszystkie zachowane baszty średniowiecznych fortyfikacji miasta znajdują się obecnie w miejskim zasobie. Przekazanie obiektu w zarządzanie Muzeum w Lęborku otworzy możliwość wykorzystania go w przyszłości na cele związane z ochroną dziedzictwa historycznego, turystyką, edukacją i działalnością kulturalną i wystawową – informuje Urząd Miejski w Lęborku.
Przypomnijmy, że w maju obiekt wystawiono na sprzedaż w popularnym serwisie ogłoszeniowym za 1,3 mln zł. Więcej po tym czytaj:
Średniowieczna Baszta Bluszczowa w Lęborku wystawiona na sprzedaż. Cena robi wrażenie
O Baszcie Bluszczowej
Baszta narożna, zwana „Bluszczową”, znajduje się pomiędzy Basztą nr 27 i Basztą nr 24, w bezpośrednim sąsiedztwie XIV-wiecznego Sanktuarium św. Jakuba Apostoła. Budowla obronna została wzniesiona w 1363 roku. Jej nazwa pochodzi od bluszczu, który porastał basztę do zimy 1855 roku. Baszta stanowi integralną część miejskich fortyfikacji obronnych z XIV wieku. Jest charakterystycznym elementem lęborskich obwarowań, wkomponowanym w północno-wschodni narożnik fortyfikacji. To niezwykle cenny zabytek miasta, zachowany w pierwotnym stylu.
– Na tle pozostałych baszt wchodzących w skład średniowiecznych miejskich obwarowań wyróżnia ją charakterystyczna konstrukcja. Baszta reprezentuje typ dwustopniowej budowli. Pierwsza kondygnacja została wzniesiona na planie pięciokąta, natomiast od drugiej kondygnacji budowla przyjmuje kształt ośmioboczny. Charakterystyczna jest również zmienna grubość murów – od około 1,5 m w dolnej kondygnacji do około 1 m w najwyższej – opisują zabytek lęborscy urzędnicy.
Baszta ma 24 m wysokości i pięć kondygnacji. Jej elewację zdobi charakterystyczny dla miejskich fortyfikacji Lęborka wzór z mocno błyszczących cegieł, zwanych zendrówkami, oraz pasów tynku. Obiekt przykrywa stożkowy dach ceramiczny, wykonany w układzie „mnich–mniszka”, zwieńczony stropem z miedzianą kulą. Najwyższa kondygnacja wraz z dachem została zrekonstruowana w 1907 roku. Na ścianach trzech niższych kondygnacji znajdują się otwory strzelnicze, natomiast na wyższych poziomach – okna.
CZYTAJ TEŻ:
Baszta Bluszczowa w Lęborku na archiwalnych zdjęciach [FOTOGALERIA]
Źródło: UM w Lęborku
